ZAMAN
Hayat bazen insanın üzerine
siyah bir örtü çekiyor
Gözlerinden hayallerine kadar
Sonra bir çok şey sevimsiz geliyor,
İnciniyorsun her şeyden
Heryer tuzak
Ve karanlık
Tutunacak bir dal aranırken
Kimi ince kimi gevrek kimi sert
Ellerinden kayıveriyor birden
Tüm dallar kopmuş
Hepsi kurumuş
Can bulmadan vazgeçmemiş
Taze bir söğüt dalı yada çam
Bulabildinmi sıkıca tut
Eğrilsede can buldukca
Kökündeki kültürdenmi
Yoksa verilen cansuyundanmı
Ayakta tutacak seni
Devrilmeden, dik ve gurursuz
İşte o zaman korkusuzluğunu konuştur
Hayal demekten vazgeçmeli
Gerçekliğiyle yüzleşmeli
Ellerini bırakmadıkça sen
Ne engel var ne tereddüt
Sadece biraz zaman…